40 yıl öncesine ait bir telefon rehberi

buldum bir eskici arabasında. hüzünlü 

van gogh sarısı sayfalar. izler 

or(t)ada,ama kim bu insanlar, ne çok şey

belirsiz.

"tempus fugit", zaman uçup gider!.. 

arzularını kısan, kendini küçülten, 

kalan olası izini de "o"nun uzak, 

aslında öznesiz yani kim olsa 

olacak olan o "özel"  dışı öfkesiyle de 

buluşturup silebilen ve bir 

yerlerde sessizce ölecek olan, pıhtı,

daha fazla hayal kırıklığı yaşamamayı 

güvenceye almış olur mu.